కురవవే వాన...కురువు

కురవవే వాన...కురువు

మేఘాల గర్భం చీల్చుకుని,మెరుపు పేగుని తెంచుకుని
ఢమ ఢమ ధ్వనులే తొలిపలుకులుగా...
కురవవే వాన...కురువు.

పుడమి ఒడలు పై పాపుల పాదాలేసిన అడుగులు చెరిగేవరకు
ఆ ధూళి పొరలు నీ జల ధారల్లో కొట్టుకు పోయేవరకు...
కురవవే వాన...కురువు.

మేఘాలయం లో వాన దేవతై,మా ఘాడ పూజల తీయని ఫలమై
నిగూఢ రూపము మరిపించేలా,మా గూడు చేరి మము మురిపించేలా...
కురవవే వాన...కురువు

వేడుకున్నా శరణు శరణని,వేడికన్నేసి కరుణ కనబరచని
అరుణ నయనాల ఆదిత్యుడి అహానికి,వరుణ ధాటితో చినుకు చినుకున  వణుకు పుట్టేలా
కురవవే వాన...కురువు

జలకాంతులు ప్రసరించే దీపం మెట్టినిల్లైన మహిలో పెట్టాలని
నిలదీసి అడిగి,నీ పుట్టినిల్లైన ఆ నింగి గడప దాటేసి వచ్చి
కురవవే వాన...కురువు.

కరువను కౌరవ దుశ్శాసనుడే ధాత్రి దౌపదిని చెరబడుతుంటే
హరి గా మారి హరిత చీరలతో అవని మానాన్ని రక్షించేలా
కురవవే వాన...కురువు.

దాహం తీరని ధరణి గళం లో దోసెడు ద్రవమేదో పోసి
దూడకు పాలిచ్చేసి ఆవిరై తిరిగొస్తానని పులి-మేఘం తో పలికిన ఆవులాగ
కురవవే వాన...కురువు.

నా పాటలోని ప్రతి అక్షరం లో ఆవేదనన్నది ప్రత్యక్షమైతే
ఆ సాహిత్యానికి,సరస్వతికి ఓ స్రోతస్విని లా,సుధ స్రవంతి లా శుభమంటూ గానం చేస్తూ
కురవవే వాన...కురువు.

-శ్రీరామ్ సాంజి

MANASU (మనసు)- a SHORT FILM by Veenaa Vedika

వీణా వేదిక వారి మనసు preview చూసే అవకాశం నాకు ఇటీవలె కలిగింది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఈ తరహ subject పైన ఇంత తక్కువ వ్యవధిలో ఇంత సమర్థవంతంగా అనుకున్నది అనుకున్నట్టు చూపించగలిగేలా ఒక లఘుచిత్రం రావడం నిజంగా ఒక మంచి మార్పు. ఈ లఘుచిత్రం గురించి నాలుగు మాటలు తప్పకుండా చెప్పాల్సిన బాధ్యత నాకుందనిపించింది.   

పుట్టిన ప్రతి మనిషికీ ఆ తర్వాత పుట్టుక లాగా ఖచ్చితమైన, అనివార్యమైన దశ ఏదైనా ఉంది అంటే అది కేవలం మరణమే. ఇది నిజం. జీవితం జనన మరణాలు అనే ఈ రెండు నిజాల నడుమ సాగే ఒక విచిత్ర నాటకం.బాల్యం, చదువు, ఉద్యోగం, వివాహం, సంతానం వగైరాలతో వేగంగా సాగిపోయే తొలి సగం కాసేపాగి ఆలోచించేందుకు, అవలోకించేందుకు, అన్వేషించేందుకు ఎక్కువగా తావు ఇవ్వదు.ఒంటరిగా ఈ భూమిపైకొచ్చిన మనం తిరిగి ఒంటరిగానే వెళ్ళిపోవాలన్న చింతన మొదలయ్యేది రెండో సగంలోనే. ఈ తరహా చింతనావలయం లో చిక్కి మనసునే నీడగా, నేస్తంగా కలిగిన ఓ పెద్దమనిషి లోనయ్యే ఆలోచనా సరళిని కేవలం 35నిమిషాల్లో హృదయాలకు హత్తుకొనే విధంగా అవగతమయ్యేలా తీర్చిదిద్దిన లఘుచిత్రం "MANASU". ఈ కారణం చేత ఈ చిత్రం చాలా అభినందనీయం. 

ఈ ప్రపంచం తో ఉన్న అన్ని బంధాలను చావు ద్వారా కోల్పోవడం అనే విషయం, ఆ దశలో ఉండి అలాంటి క్షణాలని గడుపుతున్న ప్రతి ఒక్కరికీ బాగా తెలిసినదే. ఆ కోవకి చెందిన వారి గుండెలని ఈ లఘుచిత్రం నేరుగా తాకుతుంది.ఇదిగో ఇది నీ కథే కదా అని అడగకనే అడుగుతుంది. చెప్పకనే చెబుతుంది. మరణించాక కూడా జీవించి ఉండాలంటే, జీవించి ఉండగానే ఎలా బ్రతకాలి, ఏం చేయాలి అనే సూక్ష్మాన్ని సున్నితమైన, సరళమైన శైలిలో ఈ చిత్రం లో తెరకెక్కించే ప్రయత్నం దర్శకులు చేశారని గమనించగలను.జీవిత పరమార్థాన్ని జీర్ణమయ్యే రీతిలో చెబుతూ, బంధాలకు ఎంత వరకు బందీగా ఉండాలో చిత్రం లోని ముఖ్య పాత్ర రూపేణ ప్రేక్షకలోకానికి చెప్పే ప్రయత్నం చేశారు.   

Title Song
"చివరికెవరు ఎవరికి సేరువ? సీకట్లో సేరిపోదా ఎలుగుల ఏకువ?" 
అంటూ పదునైన ప్రశ్నని సూటిగా వేస్తూ మొదలయ్యే Title song, చిత్ర సారాంశాన్ని పరిచయం చేస్తుంది.  

"మూణ్ణాళ్ళు ఉన్నా కూడా మల్లెల ఎల్లువ, సక్కంగ సాటుకోదా ఉనికికి ఇలువ? అంటూ ఎన్నాళ్ళు బ్రతికాం అనేది కాదు, ఎంత అర్థవంతంగా బ్రతికాం అన్నది ముఖ్యమని జీవనదిశానిర్దేశం అనే అంశాన్ని ప్రస్తావిస్తుంది.  

"కంచికి చేరని కథేది మానవ? పోతేనేం పాత నీరు కొత్త నీరు చేరదా? కళ్ళ ముందు నిజాన్ని చూడవా? మనసు చేతిలో కీలుబొమ్మవా?"

అన్న మాటలు జీవితం లో ఎవరికీ కూడా ఇంకొకరితో బంధం అనేది శాశ్వతం కాదు. బంధాల ఊబిలో చిక్కుకొని లేని వాటి కొరకు ప్రాకులాడక, సత్యాలను తెలుసుకొని మనకంటూ ఉన్న పరిమిత జీవిత కాలాన్ని, మనదైన పరిధిలో అర్థవంతంగా పరిపూర్ణంగా గడపాలని గుర్తు చేస్తాయి. చేదు నిజాలను గ్రహించాలని, బాధాకరమైన పరిస్థితులని కూడా ఎదురుకోవాలని హెచ్చరిస్తాయి. 

మానవ సంబంధాలు, జీవిత పరమార్థం, మనుష్య జన్మకి సాఫల్యం లాంటి పార్శ్వాలను అందమైన విధంగా ఆవిష్కరించిన చిత్రంగా ఈ లఘుచిత్రం ఓ ప్రత్యేకత సంపాదించుకుంటుందన్న నమ్మకం నాకుంది. ఈ లఘుచిత్రం విమర్శుకల మన్ననలు పొందాలని, ప్రేక్షకుల మనసులో తమ మనసుకి దర్పణం గా నిలిచిపోవాలని ఆశిసూ యావత్ చిత్ర బృందానికి నా శుభాభినందనలు!! 

ఇట్లు
శ్రీరామ్ సాంజి 

నా కథ

పిచ్చి వాడంటారే ఒకరు,వెర్రి వాడంటు వేరొకరు
కానీ ఆ వాన మనసుకెరుకే ఈ పుడమి తల్లి వేదనలు
నువ్వు దూరం కాదు నాకు,నేను దూరం కాదు నీకు
అన్నది ఎరుక నా ఎదకు,ఎరుకే కూడా అది నీ ఎదకు

ప్రేమ మన మనసరాగాలే ధ్వనించే పావనమైన కథ
కబీరు కవి,మీరా బాయి ఒకపుడు పిచ్చివారే కదా?
జనం అన్నారు కన్నుల్లో కన్నీరున్నాయనే సత్యం
నువ్ గహిస్తే అదే ముత్యం,లేక నీరేగా అనునిత్యం

యోగి ఎదలో ఉప్పెనున్నా ఏడుపై రాదు ఎప్పటికీ
ఈ అశృకణం ప్రేమ ముత్యం, వీడనేలేను ఎన్నటికీ
నాకు సొంతం చేసి కూడా తిరిగి అడిగావు నీ మనసు
నాది కాలేని ఏ మనసు,నీది కానే కాదని తెలుసు

తుమ్మెదే కలువ పువ్వు పైన వాలితే ఓ అలఝడి మొదలు
కమ్మని కల మన మనసుల్లో కలిగితే ఓ అలఝడి మొదలు
ఇంత వరకీ జనం అంతా వింతగా విన్నారీ కథను
ఈ కథే యదార్థ గాధ అని తెలుపగా ఓ అలఝడి మొదలు

నే కోరే మరో ప్రపంచం

నవ్వుతూ నయవంచన చేసే నాగరిక సమాజ నైజం

బంధం , బాంధవ్యం ఎరుగని రాబందుల సందోహం

ఎటు చూసిన కుట్ర, కుతంత్రం, కసి, క్రోధం

కామం, కాఠిన్యం, కుళ్ళు తో కుళ్ళిన నర సమస్తం

ఎప్పుడు, ఇంకెప్పుడు కను విప్పును ఆ విధాత

ఎప్పుడు మారేను చెడిన వింత విశ్వ రాత??

నలు దిక్కుల దరిద్ర దేవత నాట్యమాడుతుంటే,

ఆకలి అక్రంధనలతో జనం అలమటిస్తుంటే,

అడుగడుగున అన్యాయం ప్రజ్వలిల్లుతుంటే,

ఆ అగ్ని శిఖలలో న్యాయం మండి పోతు ఉంటే...

గుండె పగిలి గర్జించిన ఆవేదన గీయమిది !

రక్త సిరతో రాస్తున్న ఆవేశపు రచన ఇది !!

ఆధిపత్యం పోరులో హింసలే చెలరేగుతుంటే ,

అణువూ,అణువూ అందుకై యుద్ధభూమిగా మారుతుంటే,

శాంతి, ధర్మం ఉసురు విడిచి ఉనికినే కోల్పోతూ ఉంటే,

కిరాచకుల అరచకాలే విలయ తాన్డవమాడుతుంటే...

ఉడికిన ఉద్రేకంలో గళం దాటిన భావమే ఇది !

ఉప్పొంగిన ఉద్వేగమే ఊపిరైన సాహిత్యమిది !!

చేయి కలిపి చివరి వరకు చెంత నడిచే యువత ఉంటే,

సంకల్పమొకటై సిద్ధాంతమునకై నిలబడే సామర్ధ్యమున్టే,

పురించనా విప్లవ శంఖం,మర్చేయన ప్రపంచ గమనం??

సృష్టించన సంచలనం,కనుచూడన నవ సమాజ నిర్మాణం??

అవినీతిని ఉక్కుపాదం తో తొక్కి వేసే తాహతుంటే

అక్రమాలను రూపుమాపే అధికారమే నా చేతికొస్తే

సృష్టికే ప్రతి సృష్టి చేసి శాంతికూపిరి పోయనా???

ఆకలెరుగని అన్నపూర్ణావనినే నిర్మించనా??

యువ ప్రపంచమ్, యువప్రపంచం చేతికి కళ్ళెం వస్తే ,

ఉరుకులేయద నవ సమాజ రథం, విజయ పథం వైపు?

కదం తొక్కి కదన రంగాన చెడును చిత్తు చేస్తూ ...

విజయభేరి మ్రోగించగా ...

వశమవ్వద నే కోరే మరో ప్రపంచం ??

వశమవ్వద నే కోరే మరో ప్రపంచం ??

తొలివలపు తలపులు

నీ పెదవి పై దరహాసాలు మరో మనసు దరఖాస్తై దారి వెతుకుతున్నాయి.
నా కోసం అని జపించిన నయనాలు నేడు తన కోసం అని తపిస్తున్నాయి.
అనుక్షణం ఆలోచనలే అస్త్రాలై సంధిస్తున్నాయి
అణువణువూ ఆ కలలే వస్త్రాలై స్పృశిస్తున్నాయి.
సందేహం తీరేవరకు సంరంభం తప్పదనీ,
సంకోచం వీడేవరకూ సంతోషం దక్కదనీ,
యద గదిలో ఊహల ఊయల ఊగుతూ...
మది నదిలో ఊసుల నావలా సాగుతూ...
నీకు కూడా తెలియని నిగూఢమే నువ్వని చూపెడుతూ...
నీడ కూడా నీ తోడని,నీ వాడని, నిను భ్రమ పెడుతూ...
మొదలౌతాయి ఆ "పరిణయ" తీరానికి నీ ప్రయాణాలు !!
మెదులుతాయి మదిలో తొలివలపు చేయు ప్రమాణాలు !!

నా తెలుగు పదం

కలం సారథై పద పదమని కదిలెను పద కదనానికి నా భావ రథం

ప్రతి తెలుగు పదం తను భాను బహువై చూపగా వెలుగు పథం

నుడికారమే నుదుట కుంకుమై,ఉపమానమే మాన సమానమై

పదజాలమే పట్టు చీరగా, అన్త్యప్రాసయే తన అలంకరామవగా

తెలుగుదనం తొణికిసలాడే "పదతరుణి" వంటి నా కవితలకు...

ఆరంభం,అంతం,ఆనందం,అందం అంతా అక్షర బంధంలోనే !

ఆకలి,ఆట,పాట అంతా అచ్చ తెనుగు అక్షర బృందంతోనే !!

పరభాషల ప్రభావాలు, పాశ్చాత్యపు పిశాచాలు

అంతటినీ అంతు చేయ ఆయుధమే నా తెలుగు పదం !!

పచ్చని పల్లెల శ్వాసలో,పలికే ప్రతి తెలుగోడి నాడిలో

వెచ్చగా వినిపించే పాటల స్వరమూలం నా తెలుగు పదం !!

చీకటి కమ్మిన జామున,చెల్ల గాలి వేళలోన చిటికెలతో తట్టి లేపి

లయను కూర్చి, లౌక్యం చెప్పే జానపదం నా తెలుగు పదం !!

అకారం తో, అచ్చుగా శ్రీకారమెత్తిన జాణ పదం

అమ్మకే ఆకారమౌ ఈ పదం నా జనని సమం !!

దైవపదం

నారుపోసే నిరు పేద రైతు కన్నీరులో కొలువుంటాను.
రాతి పని చేసే ముదసలి తాత చాతి పై తీర్థమౌతాను.
ఆకలితో రగిలే పేగుల తీగల రాగంలో వినబడతాను.
మట్టి కొట్టిన వాని మేనిపై జారు చెమట నై ఉంటాను.
పసిడి పసి పాప మనసులో బస చేసి బాసిల్లుతాను.
తన బోసి నవ్వులే వేద బాసగా మురిసి పలుకుతాను.