కురవవే వాన...కురువు

కురవవే వాన...కురువు

మేఘాల గర్భం చీల్చుకుని,మెరుపు పేగుని తెంచుకుని
ఢమ ఢమ ధ్వనులే తొలిపలుకులుగా...
కురవవే వాన...కురువు.

పుడమి ఒడలు పై పాపుల పాదాలేసిన అడుగులు చెరిగేవరకు
ఆ ధూళి పొరలు నీ జల ధారల్లో కొట్టుకు పోయేవరకు...
కురవవే వాన...కురువు.

మేఘాలయం లో వాన దేవతై,మా ఘాడ పూజల తీయని ఫలమై
నిగూఢ రూపము మరిపించేలా,మా గూడు చేరి మము మురిపించేలా...
కురవవే వాన...కురువు

వేడుకున్నా శరణు శరణని,వేడికన్నేసి కరుణ కనబరచని
అరుణ నయనాల ఆదిత్యుడి అహానికి,వరుణ ధాటితో చినుకు చినుకున  వణుకు పుట్టేలా
కురవవే వాన...కురువు

జలకాంతులు ప్రసరించే దీపం మెట్టినిల్లైన మహిలో పెట్టాలని
నిలదీసి అడిగి,నీ పుట్టినిల్లైన ఆ నింగి గడప దాటేసి వచ్చి
కురవవే వాన...కురువు.

కరువను కౌరవ దుశ్శాసనుడే ధాత్రి దౌపదిని చెరబడుతుంటే
హరి గా మారి హరిత చీరలతో అవని మానాన్ని రక్షించేలా
కురవవే వాన...కురువు.

దాహం తీరని ధరణి గళం లో దోసెడు ద్రవమేదో పోసి
దూడకు పాలిచ్చేసి ఆవిరై తిరిగొస్తానని పులి-మేఘం తో పలికిన ఆవులాగ
కురవవే వాన...కురువు.

నా పాటలోని ప్రతి అక్షరం లో ఆవేదనన్నది ప్రత్యక్షమైతే
ఆ సాహిత్యానికి,సరస్వతికి ఓ స్రోతస్విని లా,సుధ స్రవంతి లా శుభమంటూ గానం చేస్తూ
కురవవే వాన...కురువు.

-శ్రీరామ్ సాంజి